Greinasafn fyrir merki: siðferði

Greinar og pistlar

Snjóbolti og iðrunarganga

Snjóbolti flaug og lenti beint í höfðinu á stelpu úr húsinu hinum megin götunnar. Hún veinaði og beygði sig svo niður. Svei mér ef hún hafði ekki meitt sig. Skotmaðurinn fylgdist með þegar grátur afmyndaði andlit stúlkunnar og líkama. Ópin bárust milli húsa. Þá hljóp ég í hvarf og íhugaði vandann. Mér fannst leitt ef hún hefði skaðast. Það var ekki tilgangurinn. Jæja, það varð að hafa það, hún hlaut að jafna sig. Svo var haldið til annarra markskota í öðru samhengi.

Mamma tók á móti mér þegar ég kom heim. Hún var alvarleg í bragði, eitthvað hafði komið fyrir. „Sestu niður, vinur,” sagði hún. Hvað var nú í uppsiglingu? Ég setti mig í stellingar og bjóst við hinu versta. „Konan á miðhæðinni á nítján hringdi og var reið. Hún sagði að þú hefðir kastað bolta í höfuð dóttur hennar. Stelpan er í rúminu, jafnvel með heilahristing. Er það rétt að þú hafir meitt hana?” Ekki gat ég neitað því að ég kastaði í stelpuna. Ég reyndi ekki að þræta fyrir enda kunni mamma undabrögðum illa. „Jæja vinur. Þakka þér fyrir að segja satt. Nú skaltu vera maður og fara yfir á nítján, hringja bjöllunni, fara upp og biðja stúlkuna að fyrirgefa þér.”

Nú var úr vöndu að ráða! Var þetta refsing eða eitthvað annað? Eitt var að vera skammaður, en mun verra var að þurfa að gera eitthvað í málinu sjálfur. Orðaskammir er hægt að afbera en mun erfiðara að þurfa ganga veg iðrunar. Ég man að ég tók mér langan tíma í að fara í skóna og íhuga stöðu mína og kosti. Það tók drjúga stund að fara yfir götuna. Ég velti vöngum yfir hvort ég ætti að leggja á flótta og hlaupa eitthvað annað. Nei, það var víst ógerlegt því mamma var þarna í glugganum eins og alsjáandi guðsauga og fylgdist með hverju skrefi. Sjálfsagt vissi hún í hvaða baráttu ég átti. Undankomuleiðir voru engar.

Ég skalf þegar ég hringdi bjöllunni. Mamman á nítján var greinilega hissa þegar ég kynnti mig en sagði svo: „Þú mátti koma upp,” sem hljómaði málmkennt í dyrahátalaranum. Ég fór upp brattan stigann og alvarleg kona opnaði dyrnar og rak nefið út. Ég bar upp erindið og var hleypt inn og alla leið að sjúkrabeði. Ég gat ekki betur séð en fórnarlambið í rúminu væri um það bil að hverfa af þessum heimi. Þá setti að mér skelfilegan ótta. Var ég kannski morðingi – gat verið að Dísa væri að deyja? Ég hvíslaði stamandi afsökunarbeiðni. „Hvað segir þú,” var spurt. Ræsking: „Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki að meiða þig svona mikið.”

„Já, ég skal fyrirgefa þér,” hljómaði lágt úr rúminu. Svo til baka, niður stigann, út um dyrnar og niður tröppur. Því neðar sem ég fór, því meira tærðist angist og samviskubit, en því meira varð af visku til lífs. Snjóboltinn, sem kastað var, kom til baka með þroska. Við erum það sem við vinnum úr lífi og verkum okkar. Iðrun fellur aldrei úr gildi.

Margir hafa farið á mis við uppeldi til sátta og kunna ekki að ganga á milli húsa og fara þangað sem fórnarlömb þeirra liggja. Stundum skilja menn ekki afleiðingar gerða sinna og geta því ekki beit sér til bóta. Fórnarlömb verða í slíkum tilvikum að vinna með sáttarferli sitt þótt engin sé iðrun ofbeldismannsins. Í slíkum aðstæðum er fyrgefning ekki skylda heldur oft innri þörf, að hleypa sálargreftri út og hreinsa meinin hið innra.

Þegar miklir glæpir hafa verið framdir gagnvart þjóðum og hópum verða mál óleysanleg nema í himnesku samhengi. Í kenningunni um hinsta dóm er líka fólgin von um að Guð leiðrétti óleyst ranglæti og rétti hlut fórnarlamba. Réttur heimsins er mikilvægur en þó takmarkaður. Í trú má leita réttar sem ristir dýpra og er fegurri en réttur heimsins.

Í átökum og upplifunum bernskunnar lærði ég að tengsl eru milli verka og viðbragða. Ég átti mömmu, sem var tilbúin að kenna mér lexíur fyrir lífið og siðfræði samskipta. Hún kenndi mér að biðjast fyrirgefningar á því sem ég hafði misgert. Hún kenndi mér líka hvernig Guð vill að menn vinni sig í gegnum vondar gerðir. Svo lærði ég líka að í lífinu er ekki einfalt bókhaldsuppgjör milli sektar og sýknu, iðrunar og fyrirgefningar. Ég lærði að sjá, að Guð lagar hið vonda og fyrirgefur, sem er okkur til eftirbreytni. Mitt er að lifa vel, vera farvegur fyrirgefningar í smáu og verða þannig til góðs í lífi veraldar. Snjóboltar geta orðið til góðs ef uppalendur leggja elsku til eftirmála. Kennum börnum okkar að skotleiðir elskunnar eru líka leiðir iðrunar og sátta. Í glugganum er Guð.

Greinar og pistlar

Heilræði

  1. Forðastu letingjana. Þau eru ekki góðir félagar sem sóa lífi sínu og gera bara það sem er auðvelt og einfalt. Þannig fólk sýgur frá þér lífsorkuna.
  2. Lærðu stöðugt í lífinu. Leitaðu visku og lærðu af reynslunni. Enginn annar getur lifað lífinu fyrir þig eða lagfært það sem þú eyðileggur. 
  3. Axlaðu ábyrgð. Taktu ruslið upp sem verður á vegi þínum. Skilaðu af þér því sem þér er falið í betra ástandi en þegar þú tókst við. Þannig verður til þroskuð og öflug persóna.
  4. Virtu peninga en dýrkaðu þá ekki. Nýttu peninga vel en þjónaðu þeim ekki.
  5. Vertu með Guð í hjartanu og þjónaðu öðrum. Gefðu af þér í lífinu af mildi og gæsku. Jákvæð afstaða kallar á viðbrögð. Umbun er endurgoldin. Þau sem eru gjafmild njóta gjafmildi í lífinu.

Temdu þér aga, mótaðu þér eigin stefnu og lifðu í anda gæsku. Að vera maður er ekki eiga eitthvað heldur að verða. Ákvarðanir í núinu hafa áhrif á fólk til langrar framtíðar.

 

 

Greinar og pistlar

Hvað borðar þú mörg naut og kjúklinga á dag?

Við hjuggum höfuðin af hænunum sem þurfti að aflífa í sveitinni. Kálfarnir voru líka skotnir öðru hvoru megin við fjósið. En ég gat aldrei borðað vini mína – og svo hefur löngum verið um sveitabörn heimsins. Íslenskur landbúnaður er að mestu ábyrgur og vel er farið með dýr. En kjötnotkun almennt í vestrænum heimi er of mikil og við þurfum að vera ábyrg í neysluháttum og skerpa aðhald. Ég er fyrrverandi sveitastrákur og núverandi örbóndi og skrifaði grein um kjötneyslu og siðferði sem visir.is birti. Greinin er svona: 

Hvað heldur þú að mörgum dýrum sé slátrað á hverjum degi til að næra mannfólkið? Það er mikill fjöldi og kemur flestum á óvart, hvort sem við neytum kjöts eða ekki.

Nærri milljón nautgripir falla á hverjum degi, liðlega fjórar milljónir svína og ellefu milljón endur. En þessar dýrategundir nægja ekki til að seðja hungur liðlega átta milljarða manna. Kjúklingar eru í sérflokki. Ótrúlegt nokk, 209.000.000 slíkra er slátrað á hverjum einasta degi ársins til að fæða mannkynið! Það er há tala, tvö hundruð og níu milljónir kjúklinga á dag!

Óhóf í kjötnotkun er siðferðismál. Flest sláturdýr heimsins eru alin í iðnaðarbúum. Í þeim skipta hagkvæmni og afköst meira máli en lífsgæði dýranna. Í mörgum samfélögum hefur kjötneysla aukist langt umfram nauðsyn. Búfjárrækt krefst mikils lands undir fóðurframleiðslu og losar umtalsvert magn gróðurhúsalofttegunda. Óhófleg kjötframleiðsla leiðir til landníðs og skemmda á lífríki jarðarkúlunnar.

Lausnin er ekki að hætta allri kjötnoktun, heldur að landbúnaður heimsins sé iðkaður af hófsemi og virðingu gagnvart dýrum, umhverfi og lífríki. Við ættum að styðja íslenskan landbúnað af krafti og elsku. Og notum fremur orku Íslands til ræktunar grænmetis og ávaxta en að framleiða rafmynt sem enginn getur borðað. Stillum kaupum okkar í hóf af mat sem framleiddur er hinum megin á hnettinum og hægt er að rækta eða ala á Íslandi. Almennt borðum við of mikið kjöt í okkar heimshluta. Förum yfir og endurskoðum innkaup og neyslu okkar. Fínstillum siðferðið og bætum þar með heilsuna.

Jarðarkúlan okkar á ekki að vera svínastía heldur unaðsreitur í geimnum. Tvö hundruð og níu milljónir er of mikið og líka yfir fjórar milljónir svína á dag.

Birtist sem skoðunargrein á visir.is – sjá að baki þessari smellu. 

 

Greinar og pistlar

Norðurljós, Davíð 8, Kant og Dostójevskí

Ég er heillaður af stjörnum, tunglinu, sólinni og norðurljósunum. Lífverur þessa heims, við mannfólkið líka, höfum löngum starað upp í himininn og skynjað lengdir, dýptir, fegurð, vit og tengt við merkingu. Skáldið sem samdi 8. davíðssálm er einn af þeim: „Þegar ég horfi á himininn / verk handa þinna, / tunglið og stjörnurnar, sem þú settir þar, / hvað er þá maðurinn þess að þú minnist hans.“

Þegar ég horfi á dans norðurljósanna eða hlusta á sumargoluna leika sónötur í stararbreiðu í mýri hrífst ég og sál mín syngur hymna. Slík reynsla er ekki fræðileg athugun heldur hrifning sem hefur áhrif á hugsun, tilfinningar og athafnir. Næturhiminn og geimmyrkrið vekja smæðartilfinningu en líka á tilfinningu fyrir hinu ofurstóra. Í davíðssálminum er sagt að mennirnir séu ábyrgir gagnvart þessu öllu. „Þú gerðir hann litlu minni en Guð“ segir þar og orðar ábyrgð en ekki forréttindi. Í uppeldi til ábyrgðar er reynsla í náttúrunni þroskaverkefni. Við erum frjáls til að axla ábyrgð eða flýja frá köllun okkar. Djúp reynsla getur opnað vitund um hlutverk, lífssýn, afstöðu og daglega iðkun og atferli.

Immanúel Kant orðaði náttúrureynslu, spennu milli undrunar og ábyrgðar, í bókinni Gagnrýni hagnýtrar skynsemi (sem er önnur krítikbók hans). Kant íhugaði störnubjartan himininn yfir mönnum og siðalögmálið hið innra. Himinhvolfið opnaði honum vídd hins æðra, rödd skynseminnar sem kallar til ábyrgðar. Reynsla vekur vitund um að menn eru bæði náttúruverur en einnig siðferðisverur. Undrun að hugsun Kants styrkir vitund um frelsi og skyldu.

Dostójevskí vann úr Kant-íhuguninni skemmtilega í Karamzov-bræðrunum. Eftir tilfinningaátök kastaði Aljosha, einn bræðranna, sér til jarðar, kyssti hana og grét af gleði. Í faðmlaginu var tjáð að hann umbreyttist. Hann var ekki lengur einvörðungu munkefni á himinleið klausturlífsins, heldur sneri sér að jörðinni. Hann fann til samstöðu með náttúru og öllu sem lifir. Aljosha féll fram í náttúrunni, undir opnum himni. Hann kyssti jörðina sem lífvefnað sem Guð hefur blessað. Faðmlag Aljosha tjáði viðurkenningu á nýju hlutverki hans, viðsnúning til heimsins, til alls sem lifir. Jarðföðmunin minnir á framfall í auðmýkt (prostration) í ýmsum kristnum kirkjudeildum, austrænum (t.d. hesykastískri meinlætahefð) og vestrænum (t.d. meðal Fransiskana).

Kant horfði upp en Aljosha niður. Kant skrifaði um siðalögmál af skynsemi og Aljosha Dostójevskís var yfirkominn af elskunni sem gjöf og hvata til verðugs lífs í flóknum heimi. Útfararræða og skilnaðarræða Aljosha í lok Karamazov-bræðra tjáir vel hvernig Aljosha vildi og ætlaði að lifa eftir að hafa faðmað jörðina. Hann ætlaði að þjóna mönnum, horfa til fugla himins og beina sjónum að framtíð og hvernig siðakerfið ætti að virka í samskiptum drengja, já alls fólks. 

Rökkurdans norðurljósanna, sálmar sjávarins og alls konar náttúrureynsla opna okkur og tengja út fyrir hið þrönga innan í okkur. Reynsla sprengir hversdagsvitundina og kallar á virk tengsl. Náttúra er ekki aðeins veröld lögmála og kerfa heldur vefur lifandi merkingar sem kallar m.a. á ást, auðmýkt og þjónustu. Saman minna Kant og Dostó okkur á hið siðlega og ástríka. Kant minnir á frelsi skynseminnar og siðalögmál sem innræti. Dostó tengir náttúru og þar með menn við trú, hið guðlega, sem þjónar samfélagi. Það er innræti líka þegar best lætur. Líf manna er róttækast lifað og skilið sem guðsþjónsta. Já, kirkjur eru hlið himins en allar hræringar sólkerfanna líka. Hópur drengja í þorpi í Rússlandi er lifandi söfnuður. Menn lifa í róttæku frelsi og ákveða hvort innrætið sé virkjað og lífi lifað af ábyrgð og elsku – eða lifað í flótta.

Sálmur 8, Kant og Dostó eru þrír þættir sömu lífskeðju. Sterk náttúrureynsla getur mótað heimsmynd, skerpt vitund um ábyrgð og breytt afstöðunni inn á við, út á við, niður á við og upp á við. Það eru víddir krossins sem er ekki dauðatákn heldur tákn um elskulegt líf og þrungið merkingu. Mig sundlar ekki lengur í svimandi dýptum og hæðum – heldur dásama mynstrin og  húmoristan mikla. 

Þessi íhugun vaknaði undir undir dansandi næturhimni 10. febrúar 2026. Ég var að ljúka lestri Karamazovbræðranna. Myndin er af Seltjarnarnesi og norðurljósum það kvöld. 

Greinar og pistlar

Veistu ekki hver pabbi minn er?

Ég var einu sinni á næturvakt á tjaldsvæði þjóðgarðsins Þingvöllum. Hlutverk okkar starfsfólks var að tryggja næði og næturfrið. Í mörgum tjöldum voru ólæti þessa nótt og þurfti að hafa afskipti af mörgum gleðipinnum. Í flestum tilvikum var hægt að ræða málin og féll á ásættanlegur friður nema í einni tjaldþyrpingunni. Þar var vinahópur og forsprakkinn varð pirraður þegar kyrrðar var óskað. Honum var bent á að flestir tjaldbúar á svæðinu vildu sofa en hann espaðist bara. Hann kom ógnandi að mér og spurði hranalega með reiðiglampa í augum: „Veistu ekki hver ég er?” Þegar ég féll ekki flatur fyrir mikilfengleika tjaldbúans espaðist hann og hreytti út úr sér: „Veistu ekki hver pabbi minn er?” Lætin héldu áfram og ekki kyrrði í öllum tjöldum fyrr en undir morgun. Eitt af morgunverkum mínum var að hringja í pabbann þjóðþekkta. Hann brást vel við, kom austur og fór með sinn pilt. Sá var lúpulegur í morgunsólinni.

Þegar óróaseggurinn var fluttur suður sat ungur pabbi úti fyrir tjaldi sínu. Börn hans höfðu verið hrædd um nóttina og ég bað hann afsökunar á ónæðinu. Hann svaraði: „Hafðu engar áhyggjur. Þið hafið gert allt sem hægt var að gera. Þetta eru bara unglingar sem þurfa að reka sig á. Við höfum öll orðið að hlaupa af okkur hornin. Við bara sofum út í stað þess að fara á fætur kl. 7.”

Þessi pabbi varð þjóðþekktur líka. Ég minnist alltaf þeirra tveggja, ógnandi óróaseggsins og pabbans unga, þegar ég sé hann í sjónvarpinu. Siðferði er vissulega háð uppeldi en frægir pabbar auka hvorki réttindi fólks né minnka ábyrgð þess. Okkar er ábyrgðin en ekki pabba eða mömmu.