Geta bækur læknað sár og mein? Meginstefið í skáldsögu Satoshi Yagisawa Dagar mínir í Morisaki- bókabúðinni er að heilsumáttur bóka sé slíkur að lestur þeirra lini, sefi og snúi fólki til betri heilsu. Í lestrarkyrru getur sálin greitt úr flækjum hið innra og endurraðað lífsefnum.
Tokako, aðalpersóna sögunnar verður fyrir áfalli. Hún uppgötvar óheilindi kærasta síns, missir vinnuna og flýr slysstað eigin hruns. Frændi hennar rekur Morisaki-bókabúðina í Jimbocho, því fræga fornbókahverfi Tokyo, og býður frænkunni að vera. Með hreingerningu, endurröðun, lykt af bókum, kynnum af lesendum og bókalífinu raknar Tokako úr roti og dofa. Svo fer hún að lesa og kemur til sjálfrar sín úr reisum bóka og heima. Ferð hennar er ferð sálarinnar í hinum guðdómlega gleðileik samtíma Japans.
Bóklesturinn í sögunni er ekki flótti frá raunveruleikanum heldur þvert á móti leið inn í hann að nýju. Bækurnar veita sjónarhól, innsýn, opna ný sjónarhorn, skapa samkennd og orða alls konar erfiðar tilfinningar. Einbeiting, kyrra og endurtekinn lestur texta umbreyta. Bókabúðin er þolinmótt fang kyrrláts tíma og manneskjan fær næði til að vinna úr reynslu sinni.
Í heimi asans minnir saga Satoshi Yagisawa á að lækning er oft hæg og ósýnileg. Hún felst ekki í því að flýja eða gleyma sársauka heldur að skilja hann. Bækur lækna ekki með því að fjarlægja sárin, heldur með því að skilja ástæður þeirra og hreinsa þau. Þá verður vöxtur og lífið heldur áfram.
Læknar lestur? Já. Eru bækur lækningatól? Já. Lesum bækur, skrifum bækur, gefum út bækur og gefum bækur þeim sem finna til.
Satoshi Yagisawa, Dagar mínir í Morisaki-bókabúðinni. Uggi Jónsson þýddi lipurlega. Mál og Menning, 2026. Alexandra Buhl gerði forsíðu í stíl ensku útgáfunnar og Brynjólfur Ólason braut vel um. Ég fer í Jimbocho ef ég kem einhvern tíma til Tokyo.
