Guð minn,

ég þarf ekki að klifra upp í himininn til að tala við þig.

Ég þarf ekki að hækka röddina til að þú takir eftir.

Jafnvel þegar ég hvísla heyrir þú – þú býrð í mér.

Þú ert í mínu innsta inni.

Ég þarf ekki vængi til að fljúga til þín,

heldur aðeins að staldra við, vera kyrr,

líta inn í sjálfa-n mig, víkja ekki, flýja ekki.

Eins og hjá bróður mínum, systur og bestu vinum má ég vera hjá þér,

segja það sem angrar mig og biðja þig um hjálp.

Ég veit að þú ert Guð minn og að ég er barn þitt. Amen.

(Teresa frá Ávila, 1515–1582)