Gamall froskur hafði alla ævi dvalið í djúpum brunni. Honum fannst brunnurinn vera hinn fullkomni heimur. Þar hafði hann vatn, fæðu, veggi, himin fyrir ofan sig og nóg pláss. Hann taldi sig þekkja veröldina vel. Dag einn kom annar froskur að brunninum. Brunnfroskurinn spurði hvaðan hann kæmi og hinn svaraði: „Frá hafinu.“ Brunnfroskurinn vildi fá að vita hvað hafið væri stórt. Hann stökk til hliðar í brunninum og spurði: „Er það svona stórt?“„Nei, miklu stærra,“ sagði haffroskurinn. Brunnfroskurinn stökk þá lengra: „Er það þá svona stórt?“ „Nei, miklu, miklu stærra.“ Að lokum stökk hann eins langt og hann komst frá einum vegg brunnsins til hins og spurði: „Er það svona stórt?“ Haffroskurinn svaraði: „Nei, það er stærra. Þú getur ekki mælt sjóinn með því að miða við brunninn þinn.“ Þá varð brunnfroskurinn reiður og sagði: „Þú lýgur. Ekkert getur verið stærra en heimurinn minn.“ Haffroskurinn bauð brunnfroskinum að koma með sér til að sjá hafið. Þegar þangað kom varð brunnfroskinum svo mikið um að hann dó.

Söguna veiddi ég úr tíbetsku bókinni um líf og dauða, riti Sogyal Rinpoche. Myndina tók ég við Atlantshaf.