Reynslulítill prestur var beðinn að prédika í messu. Venjan í þeirri kirkju var að prédika blaðalaust. Klerkur steig í stólinn en var varla byrjaður á ræðunni þegar hann fipaðist og mundi ekki hvað hann ætlaði eða átti að segja næst. Í prestaskólanum hafði hann lært að ef minnið brysti væri gott að endurtaka síðustu setninguna meðan hann væri að rifja upp eða ákveða framhaldið. Hann ákvað því að nota trikkið og sagði með þunga: „Sjá, ég kem fljótt!” En framhald ræðunnar kom ekki. Aftur sagði hann og með enn meiri þunga: „Sjá, ég kem fljótt.” Síðan í þriðja sinn og þá með því að baða út höndum, berja í stólinn og halla sér fram með þunga. Ekki vildi þó betur til en svo að stóllinn gaf eftir, hliðin datt niður og prédikarinn steyptist fram af og í fangið á konu sem sat á fremsta bekk og átti sér einskis ills von. „Fyrirgefðu” stundi klerkur upp í öngum sínum. „Já auðvitað“ svaraði konan snúðugt. „Ég hefði auðvitað átt að vera búin að koma mér í burtu. Þú varst nú búinn segja þrisvar sinnum að þú værir að koma!”
Afagengið
Í dag er uppstigningardagur sem er hátíð 40 dögum eftir páska og tíu dögum fyrir hvítasunnu. Á þessum hátíðatíma eftir páska er spurt um hvert sé gildi lífsins? Hver er leið lífsins og hvaða leiðir förum við til að lifa? Verðum við svo leið að ekkert verður lengur heilagt í tilrauninni við að brjóta leiðann. Í fréttum vikunnar var sagt frá afagengi í Þýskalandi. Þrír gamlir karlar voru handteknir fyrir fjölda bankarána og voru leiddir fyrir rétt. Þeir höfðu sér til málsbótar að þeir hefðu alltaf gætt þess þegar þeir rændu bankana að fátt fólk væri í þeim. Þeir höfðu ráðist inn við lokunartíma. Hagnaðarvonin var ein af ástæðnunum en svo var það líka viljinn til að gera lífið skemmtilegra og meira spennandi. Það var aðalskýring þeirra. Er líf eldri borgara svona dapurlegt að menn þurfi að ráðast í spennandi bankarán til að útrýma leiðanum.
Tilgangur lífsins
Tilgangur er merkilegt orð. Það felur í sér að ganga til einhvers, gengið í áttina að einhverju. Í hvaða átt stefnir þú? Uppstigningardagur hefur í seinni tíð orðið dagur aldraðra í kirkjunni. Við íhugum merkingu þess að lifa. Hvernig stillum við okkur hið innra. Fyrir hvað lifum við? Til hvers lifum við? Alla ævi hef ég fagnað hverju árinu sem við bætist. Ég hef sannfærst um að eldast sé eftirsóknarvert. Að verða eldri er í mínum huga að verða lífsreyndari og vitrari. Ég veit að missir er fylgifiskur þess að eldast. Vinirnir deyja, heyrn hverfur, snerpa minnkar og getan til þess eða hins. Við breytumst. Fyrir nokkrum árum var ekkert í þér af því efni sem er í dag. Aðeins minningarnar varðveita samhengi þitt.
Ferðin
Haraldur Matthíasson líkti lífinu við ökuferð: „Þegar ég var ungur sat ég og horfði út um framrúðuna. Síðar, um miðjan aldur horfði ég út um hliðarrúðurnar. Þegar ég er orðinn gamall horfi ég út um afturrúðuna og hraðinn er ótrúlega mikill.”Þetta er mikilvæg íhugun. Við getum ákveðið í hvaða átt við horfum. Hvert við stefnum eða snúum stýrir mörgu í skynjun okkar og viðbrögðum. Þegar þú varst barn beiðstu eftir því að eldast? Var ekki óþreyjan í hjarta og eftirvænting? Alltöf mörg börn flýta sér svo að fullorðnast að þau ná aldrei fullkomnum þroska. Að verða fullorðinn krefst tíma og kannski heillar ævi. Þegar þú eltist varð meira jafnvægi og þú gast horft út um hliðarrúðurnar. Þegar þú eldist þá snýrðu þér við eða hvað? Horfir þú fram á veginn eða ertu farin að líta út um hliðarrúðurnar í lífinu? Eða ertu búin að snúa alveg til baka og horfir á lífið þeytast hjá, skilur ekkert af hverju allt verður svona hratt en þú hægur eða hæg. Ertu við afturrúðu lífsins? Heilar þjóðir geta litið aftur, þegar þær harma glæsta fortíð sína. Þannig voru Ísraelsmenn til forna og þannig voru Íslendingar fram á tuttugustu öld. En síðan sneru spámenn til forna ásjónum landa sinna frá þátíð og fram á veginn. Það er mikilvægt að snúa ekki bara aftur heldur njóta þess sem gerist til hliðar við mann og njóta samvista við öll hin sem eru á leiðinni og eru samfylgdarfólk. Við megum heldur aldrei missa framtíðarvíddina hversu gömul sem við verðum. Lúther minnti á að hann myndi sá til eplatrés þótt hann vissi að heimsendir yrði á morgun! Framtíðin er galopin í lífi kristins manns og óháð aldri.
Blessunin í lífinu
Lítil bók sem hefur verið ein af söluhæstu bókum á Amazon, Bæn Jabezar. Þar er íhugunarsaga af manni nokkrum sem dó. Hann fór til himna og hitti Pétur postula sem fór með hann í skoðunarferð um himininn. Þeir komu að risastóru húsi sem Pétur ætlaði að fara framhjá. „Hvaða hús er þetta?“ spurði hinn nýkomni. Pétur reyndi að draga athyglina að öðru. Vegna þrábeiðni gaf Pétur að lokum undan og opnaði dyrnar. Inni voru sem næst endalausar raðir af hvítum kössum sem bundið var um með rauðum böndum. Maðurinn tók eftir að kassarnir voru merktir fólki. Hann spurði hvort einhver kassanna væri merktur honum. Svo rauk hann að stað og fann eftir nokkra leit sinn kassa. Hann reif af honum rauða bandið og kveinaði svo þegar hann gerði sér grein fyrir innihaldinu. Í kassanum voru allar gjafirnar og dýrmætin sem Guð hafði ætlað að gefa honum meðan hann var á jörðinni en hann ekki viljað þiggja. Hvert horfir þú í lífinu? Hver er tilgangur þinn? Má bjóða þér að ræna banka til að öðlast lífsgæði? Eða má bjóða þér að biðja svolítið og öðlast mun meiri gæði en banka- og lífeyris-sjóðir landsis eiga samanlagt? Gæðin úr bankahvelfingu himinsins varða bæði fortíð, nútíð og framtíð. Í texta dagsins segir að Jesús hafi verið að blessa lærisveina sína þegar hann hvarf þeim sjónum. Mér finnst það fallegt að þegar hann fór hafi hann verið að blessa þá. Blessun Guðs er það sem þú þarfnast á vegferð þinni til að lifa, gleðjast, vera og fagna.
Uppstigningardagur. Dan. 7.13-14. Post. 1.1-11. Mark. 16.14-20.